Tim Knol

In de ruim 10 jaar na zijn doorbraak in 2010 heeft Tim Knol de wind vaak van voren gekregen. Vroeg in zijn loopbaan werden veel jongensdromen werkelijkheid: spelen op grote podia, ontmoetingen met grote helden en het kunnen leven van zijn muziek. Zelfs zelfs in dat prille stadium zette Knol een vraagteken achter dat hele rock ’n’ roll-gebeuren: Not real love, only one night stands. Is that what you call Rock ’n’ Roll?

Ondanks deze waarschuwing heeft Knol het grillige pad van rock ’n’ roll drie albums lang bewandeld, doch niet zonder kleerscheuren. Door het oog van de storm des succes is er veel verloren gegaan. “Die gouden jaren met Duijf, dat was een hele andere wereld, een soort explosie. Pinkpop, Lowlands, ik stond overal. Het ging maar door. Er leek geen einde aan te komen. Toen het einde er opeens wél rigoureus was viel ik keihard neer, plat op mijn smoel. Zo voelde het tenminste, ik was toen 23. Vanaf dat moment moest ik het zelf doen. Alles leek tot dat moment vanzelf te gaan. Het was ook gewoon te makkelijk bij mijn eerste twee platen.”

Knol vindt nog steeds exact dezelfde dingen belangrijk als toen hij voor het eerst in de platenkast van zijn vader rommelde. Hij stond er ook tijdens de grote succesjaren nooit alleen voor: de hechte vriendschappen, diepgewortelde liefde en natuurlijk die sweet, sweet melodies zijn altijd in de buurt gebleven. Deze kernwaarden geven de 30-jarige songwriter de moed om die draad door te knippen en roerige periodes achter zich te laten.

De levenslessen zijn er nu in overvloed bij Knol, vanuit zichzelf, maar ook vanuit gelijkgestemden uit alle uithoeken van de wereld. “Iemand als Kevn Kinney is mijn voorbeeld en de manier waarop hij zijn carrière invult. Hij is een troubadour. Net als Townes Van Zandt kan hij een verhaal vertellen met drie akkoorden waarvan je stijl achterover slaat. Hoe hij denkt over de muziekindustrie vormt mij ook. ‘Drivin N Crying’ komt uit de jaren tachtig, dat had The Black Crowes kunnen zijn. Door een paar mislukte deals is dat niet gebeurd. Daar kun je eeuwig van balen, of je kunt heel blij zijn met wat je hebt gecreëerd en je eigen visie blijven volgen. En doen waar je je goed bij voelt.”

Tim Knol weet het: hij heeft zijn plek in de zon gehad. Hij tuurt nu de vlakte in met opgeheven hoofd. Zijn visie is haarscherp. Die sweet melodies van hem blijven immer uit de aarde schieten.

Tijdens Manifesto’s speeltuin zal Tim weer putten uit zijn inmiddels rijk gevulde oeuvre! Dat wordt genieten met de koptelefoon op in de sfeervolle speeltuin.

voor website —-> hier klikken
voor facebook —-> klik hier

Het concert concept met koptelefoons zorgt voor een unieke luisterervaring – inmiddels vind dit concept navolging bij andere podia.

Delen:

About the Author

rfwbs-slide